این خاطره رو روز دوم مهر ماه تو دفتر خاطراتم نوشتم.خوشحال می شم اگه نظر و برداشتی و که داشتی برام بنویسی.

 

روز دوم مهر ماه خوشحال و شاد و خندون توی دبیرستان.هر کسی یه گوشه ایستاده و منتظر دوستاش تا بلاخره یکی یکی از راه برسند.منم منتظر بودم.مثل همه ی کسایی که اونجا بودند.اول شقایق اومد بعد الناز و آخر سر هم نگین و بهناز.بعد از حدود 1 ساعت راهنماییمون کردند به سمت تالار سخنرانی و سالن اجتماعات وما رفتیم.سالن همه پر بود از هیاهوی بچه ها .همه جا پر شده بود از بوی شادی و تصویر لبخند و این یعنی انرزی مثبت.یعنی خندههای بی پروای نوجوانی و دوست داشتن…بعد از حدود 15 دقیقه ازمون خواستند که ساکت باشیم اما مگه امکان پذیر بود…آخر سر هم به زور میکروفن و آمپلی فایر ما رو ساکت سر جاهامون نشوندند.یه آقایی که نمی دونم رییس کدوم سازمان بود اومد تا واسه ما سخنرانی کنه و اون شروع کرد،.دوباره حرفای همیشگی و تکراری!!!.نمی دونم چرا تو همه ی سخنرانی ها این حرف ها هست (( بیایید یادی از شهدای دفاع مقدس بکنیم و... ))یا مثلا آخرش گفت ((برای سلامتی رهبر عزیز ایران و سربلندی ...))و بالاخره بعد از حدود 50 دقیقه رضایت داد.همیشه از سخنرانی های طولانی و بی محتوا بدم می اومده...اما باید نطق های مدیرمون رو هم گوش می دادیم.کسی که تو این دو ساله ازش متنفر شده بودم.مدیری که حتی جواب سلام کسی رو نمی داد.باورتون می شه مدیرمون جواب سلام کسی رو نمی داد؟؟!!یه روز که به خاطر این حرکتش عصبانی به ناظممون شکایت کردم می دونی چی گفت؟؟؟گفت عزیزم خانوم م... عادت نداره به سلام دانش آموزا جواب بده بلاخره سرش شلوغه دیگه این جوری نمی شه تک تک شما ها وقتش و بگیرید و ... !!!؟؟؟به هر حال گرچه قابل تحمل نبود اما باید تحمل می کردیم.اومد و سوگند نامه ی معلمی رو خوند.آنچنان با احساس می خوند که هر کس دیگه بود واقعا فکر می کرد که بهش عمل می کنه...گرچه نمی تونستیم به سیاست هاشون اعتراض کنیم اما پوزخندها گویای همه چیز بود.خانوم م.. و عمل کردن به این سوگندها....در این بین همکاران گرامی شون همش تذکر می دادند که چرا اینقدر شلوغ می کنید و می خندید ناسلامتی امشب شب احیاست و ما بیشتر به این خاطر این مجلس رو به راه انداختیم.، و به این ترتیب می خواستند که شادیهای ما رو از یادمون ببرند...بعد هم دعوت کردند از خانومی تا بیاد و مداهی کنه.خیلییییییی سخته تحمل چیزایی که دوستشون نداری!!!اون خانوم با ساکی که توش دستگاهی قرار داشت اومد و شروع کرد.اصلا حرفاشو نمی تونستم درک کنم .می گفت الان امام زمان داره تو اسمون ها واسه علی عزاداری میکنه.می گفت الان زینب و حسین دارند مرثیه یتیم شدند رو سر میدهند.حرفای کلیشه ای که می زد توی چهارچوب تفکرات من جای نمی گرفت،آخه من علی رو یه جور دیگه شناخته بودم .اونا می خواستند علی رو موجود ضعیفی به همه معرفی کنند در صورتی که دیدگاه من این نبود.من آدم بی اعتقادی نیستم آما نمی تونم اندیشه هایی که خرافات بودند واز شناخت غلط مذهب نشأت می گرفتند رو بپذیرم .

می دونی، من علی رو با سیاهی شب ویه دست گرم و یتیم نوازیش شناخته بودم.من علی رو با شریعتی درک کردم .من علی رو با ترانه ی(( مولا علی جان)) آریان فریاد زدم....اینها دلایل من برای وجود علی بود نه حرفها و مرثیه های اون خانوم................................................................................................................